Bibliotheek

Miss & Mister Dance
Elisabeth Galais klapt de schooldeuren open. Het is haar eerste dag op een nieuwe school, in een nieuwe stad in een ander land. Ze is met haar ouders naar Nederland vanuit Frankrijk verhuisd. Gelukkig heeft ze altijd Nederlandse les gevolgd, anders kon ze nu geen woord verstaan. Zodra ze de deuren open doet staart iedereen naar haar. Ze draagt een witte zomerjurk met een roze lint rondom haar middel terwijl veder iedereen spijkerbroeken en rafelige shirts draagt. Ze voelt zich en beetje ongemakkelijk en kijkt om zich heen. Ze ziet een glazen deur waarop het woord administratie geschreven staat. Ze klopt 2 keer op de deur en opent hem. Een kleine vrouw met blonde krulletjes kijkt over een smal zwart brilletje naar Elisabeth. "Ik.. Ik ben Elisabeth." "Ik ben nieuw hier." Ze steekt haar hand uit. De vrouw schudt haar hand en zegt: "Welkom op de Fleurants." "Ik ben mevrouw Groenwolde." "Weet je in welk lokaal je moet zijn?" "Nee.. nee" stottert Elisabeth een beetje verlegen. "Ik heb een brief gekregen dat ik 4VW kom te zitten." "Veder weet ik niks." "4VW.. hmm.." Mevrouw Groenwolde zoekt wat tussen haar papieren en pakt er dan wat tussen uit en geeft het aan Elisabeth. "Dit is je lesrooster en het schoolboekje met alle regels en alle adressen van je leraren." Elisabeth pakt het stapeltje met papieren aan. “Dank u wel.” Elisabeth loopt het kamertje uit. Ze kijkt op het plattegrondje en op haar rooster waar ze heen moet. “lokaal 107.” Ze kijkt om zich heen om te kijken of ze iemand ziet. Ineens ziet ze een klein bordje waarop staat: lokaal 101 t/m 107 deze gang in. Ze leest de bordjes op de deuren. “101, 102, 103, 104, 105, 106 en 107.” Ze opent voorzichtig de deur. Het hele lokaal zit al vol. Elisabeth loopt stilletjes naar voren. Ze merkt dat ze blosjes op haar wangen krijgt. Ze geeft een briefje aan de lerares. “Jongens, meisjes.” “Dit is Elisabeth Galais.” “Ze komt bij jullie in de klas te zitten.” “Elisabeth stel je jezelf even veder voor?” De lerares kijkt Elisabeth aan. Ze merkt dat ze nog roder wordt. “Ik ben Elisabeth, ik ben sinds een maand verhuisd vanuit Frankrijk met mijn ouders.” “Oké bedankt Elisabeth zoek maar een plaatsje in de klas.” Elisabeth loopt snel naar een tafeltje achterin de klas dat helemaal alleen staat. Ze pakt een schrift uit haar tas en een boek dat ze had besteld voor de Franse les. “We gaan vandaag veder met de conditionnel.” “Weet iemand welke tijd dat in het Nederlands is?” Een paar vingers gingen de lucht in. “Zeg het maar Robert.” “De onvoltooid verleden toekomende tijd, mevrouw.” “Goed gedaan Robert.” De lerares, mevrouw Fransen, schreef een rijtje van werkwoorden op het bord.” “We doen de eerste even samen.” “Wie weet de vervoeging van het werkwoord venir in de conditionnel?” Elisabeth stak als enige haar vinger op. De lerares kijkt even het lokaal rond en zegt dan: “Nou Elisabeth wat is het?” “Viendrais, mevrouw.” “Heel goed.” Ze schrijft het goede antwoord achter venir. “Ok de rest mogen jullie zelf doen.” Elisabeth begint zwijgend aan de werkwoorden. De dag verliep veder ook goed. Zodra de laatste bel gaat loopt Elisabeth de school uit. Ze haalt haar fiets uit het rek en fietst richting huis. Als ze bijna bij haar huis is ziet ze haar ouders al op de veranda zitten. De veranda hoort bij een grote oude Villa. Elisabeth ouders zijn ontzettend rijk en ze wonen al jaren ruim en luxe. Als ze eenmaal bij het huis is stapt ze af en zet haar fiets in een schuurtje. “Ging alles goed op school lieverd?” haar moeder schuift een stoel erbij op de veranda. Elisabeth gaat zitten. “Ja mam, het was erg leuk.” “Ik geloof wel dat ik me ga vermaken op school.” “Dat is geweldig lieverd.” Een vrouw met een witte schort om komt het huis uit met een dienblad. Ze zet het dienblad op tafel en zet voor Elisabeth een glas koude limonade en een schaaltje met koekjes neer. “Dank je wel Scarlet.” Elisabeth neemt een slok van de limonade. “Hmm heerlijk dank je.” Scarlet maakt een buiging en loopt weer naar binnen toe. Na een tijdje met haar moeder te hebben gepraat liep Elisabeth naar binnen om aan haar huiswerk te gaan beginnen. Ze had voor de eerste dag gelukkig nog niet zo veel. Het was alleen wat maak werk en het was dus snel klaar. Toen ze daar mee klaar was startte ze haar laptop op en ging vervolgens achter msn. Ze had al een paar adressen gekregen van mensen bij haar uit de klas. Haar msn sprong aan en ze bekeek wie er allemaal online waren. Alleen Robert was online. Ze opende zijn schermpje.

,,,..,,,Elisabeth,,,..,,, zegt:
Hallo Robert
**school is weer begonnen** Robert zegt:
Hey Elisabeth
,,,..,,,Elisabeth,,,..,,, zegt:
Gaat alles goed met je?
**school is weer begonnen** Robert zegt:
Jah super, en mj?
,,,..,,,Elisabeth,,,..,,, zegt:
Ook goed hoor. De school lijkt me erg gezellig.
**school is weer begonnen** Robert zegt:
Mooi sow, het is errug gezellig bij ons hoor. Kweet ckr dat je je gaat vermaken..:P
,,,..,,,Elisabeth,,,..,,, zegt:
Dat denk ik ook wel.
**school is weer begonnen** Robert zegt:
Mooi

Ze wist veder niks te zeggen en het bleef even stil. Opeens begon er weer een lichtje op haar scherm te knipperen. Robert zei weer wat.

**school is weer begonnen** Robert zegt:
Zit je eigenlijk op een sport?
,,,..,,,Elisabeth,,,..,,, zegt:
Ik zit op stijldansen verder niet eigenlijk. En jij?
**school is weer begonnen** Robert zegt:
Ik zit op breakdansen… Wat gaaf dat we beide dansen.
,,,..,,,Elisabeth,,,..,,, zegt:
Ja eigenlijk wel.

Elisabeth hoort haar moeder roepen dat ze moet gaan eten.

,,,..,,,Elisabeth,,,..,,, zegt:
Ik moet gaan eten. Ik zie je morgen wel weer op school. Doei.
**school is weer begonnen** Robert zegt:
Okeej, ik zie je morgen. Doeiii

Elisabeth sluit het venster van msn af en vervolgens haar laptop. Ze loopt de trap af richting de eetkamer. Ze opent de grote houten deuren en loopt de eetkamer in. Haar ouders zitten al aan tafel. Een dienstmeisje schuift haar stoel naar achter en ze gaat zitten. “Dankje Rosie.” De houten deuren gaan weer open en er komen butlers binnen gelopen. Ze zetten zilveren schalen op de tafel waar allerlei eten op ligt. Elisabeth pakt een zilveren opscheplepel op en schept wat eten op. Ze eten rustig met z’n allen zoals het bijna iedere avond gaat. Eigenlijk spreken ze bijna nooit ’s avonds bij het eten. De volgende dag op school merkte Elisabeth dat haar kleding eigenlijk weer niet echt bij de kledingstijl van de anderen paste. Ze had een spijkerbroek aan met een wit hemdje en een getailleerd jasje. Dat jasje was de fout die ze had genomen en zodra ze bij haar kluisje was deed ze hem uit en deed hem daarin. Ze hoorde de zoemer van de bel gaan en ze liep richting het lokaal van muziek. Ze was bijna bij het lokaal toen ze besefte dat haar ze haar boek nog niet in haar tas had gedaan. Ze liep vlug terug naar haar kluisje toe om hem te gaan halen. Op de terugweg naar het lokaal hoorde ze de tweede bel gaan en wist ze dat ze te laat was voor de les. Elisabeth liep rustig in de richting van de conciërge waar ze een te laat briefje moest halen. Ze klopte op de deur van de conciërge en liep toen naar binnen. De conciërge keek op toen ze de deur open deed. “Kan ik je helpen? ” “Ja, ik ben te laat gekomen meneer. ” “Ah een te laat komer, mag ik je naam hebben” “Elisabeth Galais. ” De conciërge schreef wat op een briefje en gaf het aan haar. Ze liep weer rustig naar het lokaal terug. Ze baalde ervan dat ze nu al een briefje had. Het was pas de tweede dag van het jaar. Ze opende voorzichtig de deur van het lokaal open en gaf het briefje aan de leraar. De leraar knikte dat ze kon gaan zitten. Ze schuifelde naar haar tafel toe. Het was Duitse les en ze zat naast Robert. Althans normaal. Robert was er niet en zijn stoel was leeg. Nadat de les 10 minuutjes was begonnen kwam hij binnen lopen. Hij gaf een briefje aan de leraar en verklaarde dat hij naar de tandarts was geweest en daarom zo laat was. Hij ging zitten en glimlachte naar Elisabeth. Tijdens de les schoof hij een briefje op haar tafel waarop stond of ze zin had om na school wat te gaan drinken. Elisabeth knikte en glimlachte naar Robert. Na school wachtte Elisabeth bij de deur op Robert. Na een paar minuutjes wachtten kwam hij aangelopen. “zullen we maar gaan?” Elisabeth knikte weer en liep met Robert naar een klein cafeetje in de buurt.
Het was er erg gezellig. Het was vrij klein, maar erg sfeervol. Overal op de tafels stonden kandelaren. Ze liepen naar een vrouw toe en vroegen of er nog een tafeltje vrij was. Gelukkig was er nog een tafeltje vrij en ze volgde de vrouw naar een klein tweepersoonstafeltje achterin het cafeetje. De vrouw dekte het tafeltje voor twee en ze gaf Elisabeth en Robert de kaart. Robert zei dat ze even wilden kijken op de kaart. De vrouw knikte vriendelijk en liep weg.
“Zullen we alleen wat te drinken nemen of ook wat erbij?”vroeg Robert. “Ik heb eigenlijk ook wel trek.” Elisabeth keek op de kaart wat ze wilde. “Weet jij wat hier erg lekker is?” Elisabeth keek Robert vragend aan. “Uhmm even kijken hoor.” “Ik moet zeggen dat de muffins hier ontzettend lekker zijn.” De vrouw kwam weer terug bij de tafel, dit keer met een schrijfboekje in haar hand. “Hebben jullie al een keuze kunnen maken?” “Voor mij graag een Ice Tea en een chocolade muffin.” De vrouw schreef het op en pakte de kaart aan van Elisabeth. “En voor mij graag een Coca Cola en een aardbeien muffin.” Ook dit schreef de vrouw op, pakte de andere kaart aan en liep weg. “Zo vertel is wat meer over jezelf.”zei Robert. “Waar woon je bijvoorbeeld?” “Ik woon in de Loghhaaflaan.” “Op nummer 12.” Robert staarde haar aan. “De Loghhaaflaan, maar dat is de meest chique laan die je hier in de stad kunt vinden.” “Ja, ik weet het.” Elisabeth schaamde zich er een beetje voor. “Waar woon jij?” Ze durfde het eigenlijk niet meer te vragen nadat zij had gezegd waar ze woonde. “De van Boesterenlaan.” “De straat ligt vlak achter de school.” “Oh.” Elisabeth wist niet veel meer te zeggen. Precies op het goede moment kwam de serveerster aan lopen en zette de glazen en muffins op de tafel. “Dank u wel.”zei Elisabeth beleefd. Na wat te hebben gedronken en gegeten te hebben zei Elisabeth: “Heb je zin om eens bij mij langs te komen?” “Na schooltijd bedoel ik.” “Als je ouders dat niet erg vinden.”zei Robert een beetje beschaamd. “Waarom zouden ze dat erg vinden?” “Ik kom niet uit een chique buurt.” Elisabeth wist dat hij daar best wel eens gelijk in kon geven, maar ze zei met een glimlach: “Maar natuurlijk vinden ze dat niet erg.” Ze aten hun muffins op en rekenden af. Elisabeth drong aan dat zij zou betalen, maar Robert stond erop dat hij zou betalen. Robert liep een stuk met Elisabeth mee. Ze spraken af dat Robert zaterdag om 13:00 bij Elisabeth langs zou komen. Eenmaal thuis overlegde Elisabeth met haar ouders of het mocht. Haar ouders stemden ermee in. Elisabeth zag haar vader wel even twijfelen. Ze hoopte dat hij niet twijfelde of hij wel rijk was of niet. Die zaterdag was Elisabeth vroeg wakker. Ze haalde al haar kleding uit haar kast. Ze had totaal geen idee wat ze aan moest trekken. Iets wat chique is zouden haar ouders graag willen, maar ze wist bijna zeker dat Robert gewone kleding aan had en ze wilde niet zo afsteken bij hem. Ze trok een spijkerbroek uit de kast. Hij was wat vaal geworden. Ze had hem al lang niet meer aangehad, maar het was perfect als Robert kwam. Nu nog een shirtje. De meeste shirtjes waren netjes afgezet met kantjes of hadden een net lint rondom haar middel. Ze vond een bijna effen shirtje. Het was zwart en had witte stiksels. Normaal droeg ze het met een net jasje, maar zonder stond het vast veel leuker. In die kleding liep ze naar beneden en ging ontbijten. Haar ouders keken haar wat vreemd aan toen ze de eetzaal binnen kwam. Nog voordat Elisabeth zat zei haar moeder: “Lieverd zo kan je er niet bij lopen als een vriend langs komt.” Elisabeth ging zitten en zuchtte. “Moeder dit is juist de kleding die ze bij ons op school dragen en dus ook Robert.” Haar moeder legde haar mes en vork neer om wat te zeggen, maar het lukte haar niet. Elisabeth gokte erop dat ze iets wilde gaan zeggen over rijkdom. In plaats van haar moeder, opende haar vader zijn mond. “Lieverd hij is toch niet arm he?” Elisabeth was het liefst opgestaan en alles eruit willen gooien wat ze op dit moment dacht, maar dat kon ze niet. Het waren wel haar ouders. Ze legde haar bestek neer net als haar moeder net had gedaan. Ze besloot niks te zeggen. Elisabeth stond op een liep de eetkamer uit. Haar moeder riep haar na, maar Elisabeth reageerde niet. Net toen ze Elisabeth de deur had dicht gedaan vloog hij weer open. Haar moeder was haar achterna gekomen. ‘Lieverd het is onbeleefd om niet te antwoorden als je wat wordt gevraagd.’ Haar stem klonk streng, maar ze bleef rustig.
Ineens hoorde Elisabeth de deurbel gaan. Ze zag dat de butler open deed. Robert liep naar binnen. Elisabeth stond verbaasd. Hij had een nette spijkerbroek aan en een overhemd. Ze zag dat haar moeder ook keek. Elisabeth liep de trap af naar Robert toe. Haar moeder volgde haar. ‘Robert mijn moeder Lucie.’ ‘Mam Robert.’ Ze gaven elkaar een hand, maar Elisabeth zag haar moeder twijfelen. ‘Elisabeth kan ik je even spreken?’ Elisabeth knikte. ‘Robert ik ben zo terug.’ En ook Robert knikte. Elisabeth liep met haar moeder mee naar een andere kamer. Robert bleef alleen achter. Hij hoorde een flarde van het gesprek tussen Elisabeth en haar moeder. Ze was met haar moeder overgegaan in frans en daardoor was het moeilijk te verstaan. Het enige wat Robert verstond was: Jongen van school. Hij wist dat het over hem ging. Hij wilde het niet verder horen, niet zolang Elisabeth dat niet wilde. Hij keek wat rond. Het was een grote hal, met 1 trap die naar boven leidde verder waren er alleen maar deuren. Er viel hem 1 deur in het bijzonder op. Het was een brede deur die geheel was afgezet met mooie versieringen. Robert kon het niet laten om er naartoe te lopen. Hij opende voorzichtig de deur. Hij zag allemaal spiegels. Net toen hij de deur wat verder wilde openen voelde hij een hand op zijn schouder. Robert keek om en hij zag de butler staan die hem daarstraks nog had binnen gelaten. ‘Je kunt hier beter niet naar binnen gaan jongeman. Mevrouw is hier erg zuinig op.’ Robert knikte en hij sloot de deur. Hij wilde graag weten wat daar nou precies was. Hij liep terug naar de hal. Net op dat moment kwam Elisabeth ook terug. Haar hoofd was een beetje rood geworden. Waarschijnlijk door het schreeuwen, dacht Robert. Elisabeth wenkte hem en liep met hem naar boven zonder wat te zeggen. Elisabeth opende een grootte witte deur. Ze kwamen uit in haar slaapkamer. In het midden van de achterste muur stond een prachtig groot hemelbed. Robert keek zijn ogen uit. Dit was heel iets anders dan zijn eigen kamer. ‘Mooie kamer zeg.’ ‘ Dankje.’ Zei Elisabeth een beetje blosend. Robert ging op 1 van de stoelen zitten en zei twijfelend: ‘Waar ging dat net over met je moeder.’ Elisabeth wist niet of ze het wel moest zeggen. Het ging dan wel over Robert, maar moest hij wel weten wat haar moeder van hem dacht? Ja, dat moest hij weten. ‘Robert.’ Robert keek haar aan. ‘Ja?’ ‘Mijn moeder vind het vervelend dat je niet rijk bent.’
Robert staarde naar de grond. Hij wist dat haar ouders er misschien een probleem van maakte, maar om er nou zo’n drama van te maken. Toen jij opkeek zag hij een traan uit het oog van Elisabeth glijden. Robert veegde met zijn handpalm de traan weg. Elisabeth glimlachte naar hem. Robert wist niet goed wat hij moest zeggen, dus zei hij maar niks. Ineens stond Elisabeth op en drukte haar stereo aan. Er kwam een mooi en rustig toontje uit. Robert herkende het liedje, het was Love van Nat King Cole. Hij begon het zachtjes mee te zingen:
L is for the way you look at me
O is for the only one I see
V is very, very extra ordinary
E is even more than anyone that you adore can

Elisabeth trok Robert van de stoel af. ‘Kan je ballroom dansen?’ Robert schudde zijn hoofd. ‘Nee nooit gedaan.’ ‘Dan wordt het hoog tijd om het te leren.’ Ze legde haar arm rondom Roberts middel en met haar andere hand pakte ze zijn hand beet. Ze zette voorzichtig een paar passen en ze merkte dat Robert makkelijk volgde. ‘Nu nog een draai.’ Elisabeth draaide voorzichtig onder zijn arm door, maar ze verloor iets haar evenwicht en viel tegen Robert aan. Robert hielp haar overeind en ze stonden nog geen centimeter van elkaar af met gezicht naar gezicht. ‘Uhmm’ zei Elisabeth. ‘Sorry.’ Ze bloosde licht.’ ‘Het geeft niet. Hun hoofden kwamen dichter bij elkaar. Elisabeth sloot haar ogen, maar opende ze weer heel snel toen de deur open sloeg. Ze keek naar de deur en zag haar moeder staan die met grote ogen naar haar keek. Robert liet Elisabeth vlug los. Dit kon niet goed zijn. Elisabeth en haar moeder keken elkaar strak aan, maar zeiden niets. Elisabeth keek boos en haar moeder verontwaardigd. “Elisabeth Sophie Charlotte Galais!” Elisabeth slikte. Haar moeder gebruikte nooit haar volledige naam. Dit kon gewoon niet goed zijn. “Ja?” Het klonk nogal onzeker. Haar moeder wenkte haar en Elisabeth liep naar haar toe en deed de deur achter zich dicht. Robert zuchtte. Hij hoorde boze stemmen achter de deur vandaan komen. Hij was nog amper een kwartier hier in huis en hij had al twee ruzies gehoord tussen Elisabeth en haar moeder. Die waarschijnlijk ook allebei over hem gingen. ‘Wat maakt het uit!’ Elisabeth stormde boos de kamer terug in met haar moeder achter zich aan. ‘Het maakt wel wat uit, hij is..!’ Ze stopte haar zin toen ze zag dat Robert nog in de kamer was. Ze draaide zich abrupt om en liep de kamer uit. Elisabeth ging op het bed zitten. Ze legde haar hoofd op haar benen. Robert hoorde een zacht gesnik. Hij ging naast haar zitten. Hij twijfelde even en legde toen voorzichtig een arm om haar heen. Elisabeth keek op en glimlachte. Robert zag dat haar ogen rood waren. ‘Bedankt dat je me wilde leren dansen.’ ‘Je pikte het snel op, alleen jammer dat ik het weer verpeste door mijn evenwicht te verliezen en toen mijn moeder…’ Elisabeth’s stem stokte. Een traan biggelde over haar wang heen. Robert veegde hem voorzichtig weg. Elisabeth glimlachte weer. Robert was blij dat hij Elisabeth weer wat vrolijk was. Hij stond op en pakte het hoesje van de CD die opstond. Hij las de nummers en zette een ander nummer op. Elisabeth herkende het nummer direct. Het was U must be van Gina Rene.
give me another chance to breathe in
you got all the things I need and
together we're just so complete
you must be the reason I'm alive

Elisabeth glimlachte. Ze vroeg zich af waarom Robert het nummer op zette. Hij trok haar omhoog en liet haar een rondje draaien. Hij hield haar hand beet en gin op 1 knie zitten. ‘Elisabeth wil je verkering met me?’ Elisabeth bloosde. ‘Ja…ja natuurlijk wil ik dat.’ Ze omhelsde Robert. Allerlei gedachten spookten door haar hoofd. Ze zag haar moeder en vader voor zich hoe ze uit hun dak zouden gaan als ze dit te horen kregen. Ze keek diep in Roberts ogen en alle gedachten vlogen weer weg. Elisabeth glimlachte. Op dit moment kon ze zich geen gelukkiger moment voorstellen. Ze hoorde ineens voetstappen op de gang en ze stapte achteruit. De deur ging voorzichtig open en 1 van de butlers stond in de deur opening. ‘Mijnheer, jongedame het eten is gereed.’ ‘Dankje Martin.’ De butler gaf een knikje en sloot de deur weer achter zich. ‘Laten we maar naar beneden gaan.’ Elisabeth liep voorzichtig de trap af met Robert achter haar aan. Ze opende de deur en liep naar binnen. Haar ouders zaten al aan tafel. Elisabeth en Robert gingen zitten. Even leek het erop alsof haar moeder de hele ruzie was vergeten. Elisabeth zag de norse blik op haar moeders gezicht. Elisabeth zuchtte. Ze was het dus nog niet vergeten. Haar moeder schraapte haar keel. ‘Elisabeth.’ Het bleef even stil. ‘Ja moeder?’ ‘Het kan echt niet Elisabeth je moet het snappen.’ Robert en Elisabeths vader keken elkaar vragend aan beide wisten niet goed waar het over ging. Elisabeth kon haar oren niet geloven. Het kan niet? Hoezo het kan niet! ‘Waarom zou het niet kunnen!’ Elisabeth kon zich niet meer beheersen. Ze sprong op en haar stoel kletterde achterover. ‘Het maakt niet, het maakt helemaal niks uit!’ Ze rende de eetzaal uit. Ze hoorde haar moeder en Robert nog vaag achter zich wat dingen roepen. Het kon haar allemaal niks meer schelen. Ze sloeg de buitendeur open, rende de veranda af en vervolgens de straat uit. Ze begon wat rustiger te lopen en ging bij de dichtstbijzijnde boom zitten. Ze sloeg haar armen om haar benen heen. Dikke druppels rolden over haar wangen. Ze hoorde vrolijk kinderen buiten spelen. Opeens voelde ze een zachte hand op haar schouder. Elisabeth keek voorzichtig om. Achter haar stond Lucas, haar even rijke buurjongen. Elisabeth vond het maar een kwal. Hij glimlachte naar haar. Elisabeth nam niet de moeite om naar hem te glimlachen. Ze draaide zich om en stond op. De tranen biggelden nog steeds over haar wangen. Lucas keek haar aan en zei: ‘Elisabeth waarom huil je?’ Elisabeth schudde haar hoofd. Ze kon er nu niet over praten en al helemaal niet met Lucas. ‘Ik wil er niet over praten’ mompelde Elisabeth. Lucas knikte. ‘Ik snap het, maar als je een vriend nodig heb ben ik er altijd voor je.’ Elisabeth glimlachte, maar ze voelde zich niet blij eerder misselijk. Echt misselijk! Ze draaide zich om en gaf over. Elisabeth voelde zich nu echt rot. Ze draaide om en keek naar Lucas. ‘Sorry’ het kwam er maar half uit en ze vroeg zich af of Lucas haar verstond. Ze liep langs hem heen zonder te wachten of hij nog wat zou zeggen. Ze liep verder en verder. Ze keek nog even om, maar ze zag dat Lucas haar niet volgde. Ze liep door een smal steegje en vervolgens het trapje af. Ze kwam uit bij een grote wijngaard waar ze vaak heen ging als ze alleen wilde zijn. Het deed haar aan thuis denken. Toen ze nog in Frankrijk woonde hadden ze ook een prachtig uitzicht op een wijngaard. Elisabeth liep naar een grote boom toe en ging er tegen aan zitten zodat ze lekker in de schaduw zat. Ze keek naar de lucht en zag dat het langzaam wat donkerder werd. Ze vroeg zich af waarom niemand haar achterna was gekomen. Ach het kon er ook niet zoveel schelen. Lucas hoefde ze nu echt niet te zien en haar ouders al helemaal niet. Elisabeth zuchtte. Ze vroeg zich wel af wat Robert aan het doen was. Robert! Hij was nog bij haar thuis, althans zo ver ze wist. Ze kreeg medelijden met hem. Ze moest er niet aandenken om in een vreemd huis te zijn met volwassenen die je niet eens mogen. Elisabeth stond op en begon richting huis te lopen. Vlak voordat ze thuis was kwam Robert haar tegemoet lopen. Hij omhelsde haar en zei: ‘Gaat het weer een beetje?’ Elisabeth knikte bevestigend. Ze liepen gearmd terug naar het huis van Elisabeth voor de deur bleven ze staan. Hun hoofden kwamen langzaam dichter en dichterbij elkaar. Voorzichtig gaven ze elkaar een zoen, een afscheidszoen. Alleen dat wisten ze op dat moment nog niet.
De volgende dag ging Robert vrolijk naar school. Hij had zin om Elisabeth weer te zien zonder dat haar ouders constant erbij waren. Hij liep fluitend de school in en hoorde de bel al gaan. ‘Shit’ mompelde hij. Robert haastte zich naar het lokaal toe. Toen hij de klas binnen liep zag hij dat Elisabeth er niet was. Ze zal wel ziek zijn, dacht hij een beetje teleurgesteld. In de pauze ging hij naar zijn kluisje toe om zijn boeken te wisselen. Toen hij zijn kluisje opende viel er een witte envelop uit. Hij pakte hem op en hij zag dat er Voor Robert opstond. Hij herkende het handschrift, het was het handschrift van Elisabeth. Hij scheurde vlug de envelop open en hij las de brief: Lieve Robert,

Het spijt me dat ik vandaag niet op school ben, maar mijn ouders hebben besloten om me naar een kostschool te sturen. Ze vinden deze school niet voor mijn geschikt. Ook hebben ze gezegd dat ik jou niet meer mag zien. Een reden hebben ze er niet bij gegeven, maar die kan ik en jij denk ik ook wel er zelf bij invullen. Ik blijf er natuurlijk niet bij zitten dat ik je niet meer mag zien. Ik kom van het weekend weer terug van de kostschool. Kom om 12 uur naar de wijngaarden dan kom ik ook. Ik hoop dat je komt, want ik moet je een hoop vertellen.
Liefs, Elisabeth.

Robert bleef naar de brief staren. Naar een kostschool, dat kon niet. Hij stopte de brief in zijn zak en smeet zijn kluisje dicht. Hij liep naar de conciërge en meldde zich ziek. Hij liep rustig de school uit zodat het wat meer leek alsof hij ziek was. Eenmaal buiten rende hij naar zijn fiets en racete naar het huis van Elisabeth. Hij bonkte op de deur en tot zijn vreugde werd er ook nog open gedaan. De butler Martin deed open. ‘Jongeheer Robert, het spijt me maar Elisabeth is niet thuis tot het weekend.’ Robert knikte ‘Ik weet het, maar ik had gehoopt het niet zo was’. Martin glimlachte medelevend en sloot de deur weer met een buiging en zei: ‘Dag Robert’ ‘Dag’ zei Robert bijna onhoorbaar. Hij liep de veranda af en ging tegenover het huis op de stoep zitten. Robert staarde naar het huis en deed niks anders. Hij had geen idee hoe lang hij daar al had gezeten toen er een jongen aan kwam lopen. De jongen zag dat Robert naar Elisabeths huis zat te staren. Hij liep naar Robert toe en zei: ‘Zit je op Elisabeth te wachten.’ Robert haalde zijn schouders op. De jongen stak zijn hand uit en zei: ‘Ik ben Lucas, Elisabeths buurjongen.’ Robert schudde zijn hand. ‘Robert klasgenoot, nou ja ex-klasgenoot van Elisbeth.’ Lucas ging naast hem zitten. ‘Je weet dat Elisabeth het tot en met het weekend weg is he?’ Robert knikte. Natuurlijk wist hij dat. ‘Kan ik wat doorgeven aan Elisabeth?’ ‘Ik zie haar vrijdagavond pas weer met dansen., maar ik wil altijd wat doorgeven.’ Dansen? Robert hoopte dat hij dat niet hard op had gedacht. Hij kijk even vlug naar Lucas, maar aan hem te zien had hij dat niet hardop gedacht. Ineens herinnerde de hij zich zijn eerste msn gesprek met Elisabeth. Ze had verteld dat ze op stijldansen zat. ‘Zit je op stijldansen?’ Robert hoorde dat het een beetje ongelovig klonk. Het leek alsof Lucas het echter niet gehoord had. Hij knikte en zei: ‘Ja, ik ben haar danspartner.’ Robert had stijldansen eigenlijk nooit iets raars gevonden, maar dat een jongen van ongeveer zijn leeftijd eraan deed vond hij toch wel een beetje vreemd. Lucas keek op zijn horloge. ‘Sorry maar ik moet weer weg.’ Hij stond op. ‘Het was leuk je te ontmoeten.’ Robert knikte. ‘Dat was het zeker.’ Lucas liep weg. ‘Aardige buurjongen heeft Elisabeth zeg’ mompelde Robert voor zich uit. Hij staarde nog een tijdje naar Elisabeths huis en ging toen naar huis.
Die zaterdag stapte Robert op z’n fiets en fietste richting de wijngaard. Eenmaal bij de wijngaard aangekomen was het al bijna 12 uur. Robert zette zijn fiets tegen een muurtje en vroeg zich af of Elisabeth er al was. Toen hij de wijngaarden in stapte zag hij Elisabeth al tegen een boom zitten. Ze stond direct op toen ze hem zag. Ze omhelsde hem en gaf hem een kus op zijn mond. Ze wandelden met z’n tweeën een stukje door de wijngaard. Toen er geen geluid meer te horen was op een paar fluitende vogeltjes na bleven ze staan. Elisabeth draaide zich naar Robert toe. ‘Ik moet je iets vertellen Robert.’ Elisabeth zweeg. Ze wist niet goed hoe ze dit moest zeggen. ‘Robert…’ Weer bleef het even stil. Robert pakte Elisabeths handen beet. ‘Ik heb ruzie gehad met mijn ouders over… over..’ Tranen biggelden over Elisabeths wangen. ‘Over jou.’ Ze bleven beide stil. Robert kon wel raden waar het precies over was gegaan. Hij, Robert, is te arm en niet goed genoeg voor Elisabeth. Elisabeth mag niet meer met hem omgaan, maar dat wil ze nog wel. Het was net of Elisabeth zijn gedachte las, want ze zei: ‘Maar ik wil je blijven zien Robert.’ ‘Ik wil niet van je weg.’ ‘Ik wil niet verhuizen.’ Roberts hart sloeg op tilt. ‘Verhuizen?!’ Robert staarde haar aan. ‘Maar… maar, maar waarom?’
Weer rolde er dikke tranen over Elisabeths wangen. ‘Waarschijnlijk zodat ze er zeker van zijn dat ik jou niet meer zie.’ Elisabeth slikte. ‘Ik heb ze van alles proberen wijs te maken, maar ik denk niet dat het allemaal veel hielp.’ ‘Hoewel.’ ‘Ze begonnen een beetje te twijfelen toen ik over de dansschool begon. De dansschool waar ik dans is 1 van de beste dansscholen van het land en mijn ouders willen me daar niet zomaar vanaf halen.’ Elisabeth zakte door haar benen en ging op het gras zitten. Robert ging achter Elisabeth zitten en liet haar tegen zijn borst leunen. Robert speelde met een plukje van Elisabeths haar. Elisabeth deed haar ogen dicht en hoopte dat ze zo eeuwig kon blijven zitten. Ineens hoorden ze een zoemend geluid. Elisabeth kwam overeind en ze merkte dat het haar mobieltje was. Ze haalde hem uit haar zak en nam op.
‘Met Elisabeth.’ Robert verstond niet precies wat er aan de andere kant werd gezegd, maar hij herkende de stem van haar vader. ‘Ja is goed, ik zie je dan pap.’ ‘Dag.’ Elisabeth drukte haar mobieltje uit en stopte hem weer in haar zak. ‘Wie was het?’ Natuurlijk wist Robert dat het Elisabeth’s vader was, maar zo kwam het gesprek weer een beetje opgang. ‘Het was mijn vader.’ ‘Hij vertelde dat hij en me moeder tot vanavond weg zijn.’ ‘Ik kan dus de hele dag bij jou zijn.’ Elisabeth glimlachte naar Robert. ‘Dat is geweldig.’antwoordde Robert terug. Hij gaf Elisabeth een kus op haar wang. Zo bleven ze een tijdje in de zon zitten. Ineens kwam Robert een beetje overeind. ‘Zullen we anders even naar mijn huis gaan. Mijn moeder staat te popelen om je een keer te zien.’ Elisabeth keek een klein beetje verbaasd. Ze wist niet eens dat Robert wat over haar had gezegd tegen zijn ouders. ‘Ik vind het goed.’ Ze stonden op en liepen naar Roberts fiets die nog bij de ingang van de wijngaard stond. Robert ging op het zadel zitten en hij hielp Elisabeth om op de stang te gaan zitten. Toen ze in Roberts straat aankwamen, besefte Elisabeth dat ze nog nooit in dit deel van de stad was geweest. Ze zag overal kinderen op straat spelen en werd er helemaal gelukkig van. Het zag er hier veel gezelliger uit dan bij haar in de straat. Daar speelde kinderen vaak alleen maar op de veranda’s en vaak speelde de kinderen niet eens bij elkaar. Eenmaal bij Roberts huis aangekomen kwam een klein meisje, van een jaar of 6, op Robert afgelopen. ‘Hey Lisa.’ Hij tilde het meisje op en zette haar op zijn arm. Robert draaide zich om naar Elisabeth. ‘Elisabeth dit is mijn kleine zusje Lisa. ‘Wat is ze schattig.’ Robert lachte naar Elisabeth. ‘Nou nu wel. Je moet er af en toe eens horen!’ Lachend liepen ze beide naar binnen. Roberts moeder kwam ze tegemoet lopen en nam Lisa van Robert over. Ze keek naar Elisabeth en zei: ‘Jij moet Elisabeth zijn.’ Elisabeth knikte. Ze stak haar hand uit naar Roberts moeder. Roberts moeder schudde Elisabeths hand. ‘Fijn om kennis te maken.’ Elisabeth liep naar Roberts vader toe om kennis te maken, maar die keek alleen maar wantrouwend over zijn krant naar Elisabeth. Elisabeth stak haar hand uit. ‘Ik ben Elisabeth, Roberts vriendin.’ Roberts vader gaf haar heel even een hand en bromde. ‘Fijn kennis te maken.’ Nadat gezegd te hebben verdween hij weer achter zijn krant. Elisabeth draaide zich een beetje wantrouwend om. Ze was bang dat Roberts vader haar niet mocht. Niet omdat ze arm was net als haar ouders dachten over Robert, maar juist omdat ze rijk was. Elisabeth liep terug naar Robert. Ze had een vreemd gevoel in haar maag, maar ze wilde niets aan Robert laten merken. Ze glimlachte breed naar hem toen hij zich naar omkeerde. ‘Kom laten we maar even naar boven gaan.’ Zei Robert en hij liep de trap al op. Elisabeth volgde hem. Ze keek rond door het huis toen ze de trap op liep. Robert’s huis zag er totaal anders uit dan haar huis en absoluut niet in een negatieve zin vond Elisabeth. Het huis was een stuk kleiner, maar het zag er wel veel knusser en gezelliger uit. Overal hingen foto’s van Robert toen hij klein was. Elisabeth kon haar lachen niet inhouden toen ze een foto zag van Robert toen hij een jaar of 2 was. Hij had een veel te grote jurk, een grote hoed op en een handtasje in zijn hand. Robert zag dat Elisabeth naar de foto keek en hij begon te blozen. Hij pakte Elisabeth bij haar hand en trok haar mee de trap op. Robert duwde een witte deur open, waarvan Elisabeth dacht dat de deur naar Roberts kamer leidde. Ze had gelijk, toen Robert de deur opende zat er een klein kamertje achter. In de kamer stond niet zo heel veel. Alleen een bed, een klein bureautje en een kledingkast. Elisabeth ging op het bed zitten en Robert kwam naast haar zitten. ‘Nou dit is mijn nederige stulpje.’ Elisabeth glimlachte. ‘Het mag dan nederig zijn, maar gezellig is het zeker.’ Robert stond op en zette de radio aan. Elisabeth herkende het liedje direct, alleen wist ze niet goed waarvan, omdat het niet helemaal haar muziekstijl was. Het was Roc Ya Body van MVP. Robert draaide een rondje en tegelijkertijd ging hij door zijn knieën en kwam weer omhoog. Het had veel weg van een breakdance pasje. Elisabeth’s mond viel open van verbazing. ‘Dat zag er echt super goed uit.’ ‘Wat kan je nog meer?’vroeg Elisabeth op een beetje uitdagende toon. Robert grijnsde naar Elisabeth. Robert maakte een salto achterover vanuit stand. Elisabeth’s mond kon nu niet meer verder open. ‘Hoe heb je dat geleerd?’ ‘Tsja, ik zit al sinds mijn vijfde op dansen.’ ‘Maar ik weet dat jij ook kan dansen, laat jij eens wat zien.’ Elisabeth stond op. Ze pakte haar voet beet en trok hem omhoog tot hij bijna verticaal omhoog langs haar lichaam lag. Robert’s ogen werden groot van verbazing. Hij wist dat Elisabeth lenig was, maar niet zo lenig. Hij trok zijn gezicht weer in een plooi en zei: ‘Is dat alles?’ Elisabeth maakt een ‘ha’ geluidje. Ze liet haar been weer zakken een maakte een dubbele pirouette. Nu kon Robert het toch niet meer ontkennen. ‘Okeej dat was best knap.’ ‘Best knap?’ Elisabeth gaf Robert een klein duwtje. Hij deed net of hij zijn evenwicht verloor en lachte. Robert legde zijn armen om Elisabeth’s schouders heen en trok haar op het bed. Ineens ging de deur open. Robert’s moeder stond in de deuropening. Ze zag Robert en Elisabeth op het bed liggen. ‘Oh sorry tortelduifjes, ik kwam alleen even wat te eten en te drinken voor jullie brengen.’ Ze zette een dienblad op Robert’s bureau. Op het dienblad stonden 2 glazen limonade en een schaaltje pinda’s. Vervolgens liep ze de kamer weer uit en ze sloot de deur achter zich. Robert legde een pinda in Elisabeth’s mond en Elisabeth at hem lachend op. Zo bleven ze een tijdje liggen. Voor ze het wisten was het al 5 uur. Elisabeth keek verdrietig op het klokje dat naast het bed stond. Ze draaide zich om naar Robert. ‘Ik moet gaan.’ ‘Het is al 5 uur en mijn ouders worden er niet vrolijker op als ik te laat thuis kom.’ Robert begreep het. Hij wist inmiddels wel hoe Elisabeth’s ouders waren. Ze liepen samen naar beneden. Robert riep naar zijn moeder dat hij Elisabeth even naar huis bracht. Elisabeth hoorde dat zijn moeder iets als ‘ja is goed’ riep. Robert pakte zijn fiets ging op het zadel zitten en wachtte tot Elisabeth op de stang was gaan zitten. Robert begon te trappen. Hij reed in de richting van de wijngaard, want hij dacht dat het geen goed idee zou zijn om naar Elisabeth’s huis te rijden. Hij moest er niet aan denken dat haar ouders hun samen zagen. Doordat Robert diep in gedachte verzonken was draaide hij te vroeg aan zijn stuur en hij reed rechtstreeks de bosjes in. De fiets kwam piepend tot stilstand. Elisabeth kon net op tijd van de stang afspringen. Robert waakte in een klap uit zijn gedachten. Hij keek naar zijn fiets en zei: ‘Sorry hoor ik was er even niet bij.’
Elisabeth glimlachte. ‘Het maakt niet uit.’ ‘Er is toch niemand gewond.’ Elisabeth keek naar de lantarenpaal waar ze tegen aan stond geleund. Er hing een blaadje op de lantarenpaal. Elisabeth las wat erop stond. Ze draaide zich grijnzend naar Robert om. ‘Wat is er?’ vroeg Robert nieuwsgierig. ‘Ik heb een idee waardoor we twee vliegen in een klap kunnen slaan.’ Robert keek haar niet begrijpend aan. Elisabeth zag zijn blik en zei: ‘Ik weet misschien hoe ik hier kan blijven wonen en hoe me ouders jou gaan mogen.’ Robert begon te glunderen. ‘Hoe dan?’ Elisabeth wees naar het papiertje dat op de lantarenpaal was geplakt. Robert las het. Tijdens het lezen mompelde hij wat woorden. Wedstrijd…dansen…1e prijs…contract voor 2. Toen Robert was uitgelezen draaide hij zich terug naar Elisabeth. ‘En waarom zou je daardoor hier mogen blijven?’ Elisabeth zuchtte. ‘Snap je het dan niet?’ ‘Die wedstrijd is pas over 2 maanden en de wedstrijd is in de dansschool hier in de buurt. Mijn ouders gaan dan echt niet weg als ik hier nog een wedstrijd heb.’ Robert knikte. ‘Ik snap het, maar wat heeft dat met mij te maken?’
Elisabeth rolde met haar ogen. ‘Kom op denk eens na. Als jij mijn danspartner bent dan moeten me ouders je wel aardig gaan vinden.’ Robert’s mond viel open. ‘Ik jouw danspartner?’ Elisabeth knikte. ‘Ja waarom niet? Ik heb daarnet bij je thuis nog gezien dat je erg goed kunt dansen.’ Robert kreeg een rood hoofd. ‘Maar dat is totaal anders dansen dan wat jij doet. Alles wat jij doet is veel klassieker.’ ‘Nou dan maken we toch een combinatie.’ Zei Elisabeth heel zelfverzekerd. ‘Ik leer jou wat klassieke danspassen en jij leert mij een klein beetje breakdancen.’ Robert dacht even na. Als hij hierdoor Elisabeth kon blijven zien dan was het nog niet zo’n slecht idee. Robert zuchtte diep. ‘Ach vooruit dan maar.’ Elisabeth gaf hem een zoen op zijn wang. ‘Je bent geweldig weet je dat.’ Elisabeth gaf Robert nog een zoen op zijn mond en liep weg. ‘Ik moet nu echt gaan anders ben ik te laat. Dag lieverd.’ Robert staarde Elisabeth na. Wat had hij gedaan. Hij ging leren stijldansen. Hij staarde Elisabeth nog even na. Vervolgens pakte hij zijn fiets, draaide zich om en fietste, nog half in gedachte naar huis. Hij dacht na over wat hij had gelezen op de flyer. Het was een wedstrijd waar je aan mee kon doen als koppel. Wat voor soort dansstijl je had maakte niet uit. Alles mocht, klassiek, breakdance enz. De muziek mocht je ook zelf uitkiezen. Robert vroeg zich af waar ze zouden gaan oefenen. Bij Elisabeth kon het natuurlijk niet en hij vroeg zich af of ze bij hem wel genoeg ruimte hadden. Toen hij bij zijn huis was zette hij zijn fiets tegen het huis aan en ging naar binnen. Hij ging naar zijn kamer en plofte op zijn bed. Niet veel later hoorde hij zijn moeder roepen of hij kwam eten. Robert slenterde de trap weer af. Hij had eigenlijk helemaal geen trek, maar als hij toch naar beneden moest kon hij net zo goed wat eten. Hij ging aan de tafel zitten toen hij zag dat zijn ouders en zijn zusje al op hem zaten te wachten. Toen Robert zat begon zijn moeder direct met kletsen tegen hem. ‘Was het gezellig met Elisabeth.’ Waarom moet ze het dáár over hebben, dacht Robert. ‘Gezellig hoor.’ Antwoordde hij nonchalant. Zijn vader lachte zachtjes. ‘Laat die jongen toch. Hij heeft echt geen zin om over zijn vriendinnetje te praten hoor.’ Robert at rustig door terwijl zijn ouders door praatten. Hij had nu helemaal geen trek meer en legde zijn bestek neer. Hij zuchtte heel een en zei toen: ‘Wat vinden jullie ervan als ik mee ga doen aan een danswedstrijd?’ Zijn vader’s eten spoot een beetje uit zijn mond. ‘Jij aan een danswedstrijd? Dat vind ik helemaal niks voor jou, maar als je het echt wilt.’ Het bleef even stil, maar toen had zijn vader het door. ‘Dat doe je zeker samen met Elisabeth.’ Robert werd rood. ‘Ik vind het ook leuk hoor.’ ‘Jaja ik geloof je wel.’ Zei zijn vader met een grijns. Het was nog geen seconde stil of zijn moeder ging verder. ‘Ik vind het heel goed dat je weer eens wat anders doet. Ik ben heel benieuwd hoor naar je uiteindelijke dansact.’ Robert glimlachte flauw naar zijn moeder. Op dat zelfde moment zat ook Elisabeth aan tafel met haar ouders om te gaan eten. Elisabeth bedacht hoe ze het haar ouders het beste kon vertellen van de danswedstrijd. Ze wist dat ze Robert’s naam absoluut niet moest noemen, want dan was het een nutteloos idee geworden en wist ze zeker dat ze moest gaan verhuizen. ‘Moeder, vader?’ ‘Ik ga meedoen aan een danswedstrijd van de dansschool.’ Er kwam geen enkele reactie van de andere kant van de tafel. Elisabeth keek op naar haar moeder en tot haar opluchting zag ze dat haar moeder naar haar glimlachte. Haar moeder pakte haar hand. ‘Het is geweldig dat je mee gaat doen met een danswedstrijd. Ik ben erg benieuwd naar je uitvoering.’ Elisabeth kreeg een vrolijke glimlach op haar gezicht. Ze keek naar haar vader, maar ze kreeg geen reactie van hem. Elisabeth’s moeder zei zachtjes tegen Elisabeth dat ze even mee moest komen. Elisabeth stond op en liep met haar moeder mee de kamer uit. Haar moeder sloot de deur achter hun. Elisabeth schrok een beetje van het serieuze gezicht van haar moeder. Wat was er dat haar vader niet mocht horen?
‘Elisabeth, ik heb je vader gisteren overgehaald om nog niet te verhuizen.’ Elisabeth voelde alle zorgen van zich afglijden. Dat was geweldig nieuws. ‘Was vader daarom zo chagrijnig net?’ Haar moeder knikte. ‘Ik heb hem overgehaald, omdat ik wil dat je hier je dansopleiding kan afmaken.’ Elisabeth zuchtte. Ze gingen dus wel verhuizen, het werd alleen wat uitgesteld. Ach zo kon ze haar ouders tenminste overhalen met haar dansuitvoering. Ze glimlachte naar haar moeder en omhelsde haar. Ze voelde dat haar moeder ook haar armen om Elisabeth’s rug legde. Elisabeth voelde een traan over haar wang rollen. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze haar moeder zo had omhelsd. Toen ze haar moeder aankeek zag ze dat ook zij een traan over haar wang had lopen. Elisabeth glimlachte naar haar moeder en ze veegde met de palm van haar hand de traan van haar moeders wang. Haar moeder glimlachte, deed de deur naar de eetkamer weer open en liep met Elisabeth terug naar de eettafel toe. Na het eten ging Robert naar boven. Hij ging achter de computer zitten. Hij startte Internet op en ging naar de site van google toe. Als zoekwoord tikte hij stijldansen in. Robert zocht naar een site waar danspassen opstonden. Hij wilde aan Elisabeth laten zien dat hij makkelijk kon stijldansen. Hoe moeilijk kon het nou zijn? Hij opende een website en een rustig deuntje kwam uit de boxen van de computer. Robert begon met het deuntje mee te fluiten en bekeek een aantal passen van de Tango. Met links 1 stap vooruit, met rechts 1 stap vooruit, met links 1 stap vooruit. Robert lachte zachtjes. Dit kon nooit moeilijk worden. Robert sloot internet vol zelfvertrouwen af. Toen Elisabeth klaar met eten was liep ze naar boven en startte haar computer op en vervolgens opende ze het schermpje van msn messenger. Ze logde in en hoopte dat Robert online was. Ze bekeek alle online mensen, maar Robert stond er niet tussen. Ze klikte het msn scherm weg en sloot de computer weer af. Ze wilde gewoon nog even met Robert spreken over de danswedstrijd. Ze moest weten of hij het ook wel echt wilde en er net zo erg voor wilde gaan als zij wilde. Elisabeth stond op en pakte de telefoon. Ze toetste het nummer van Robert in wat ze inmiddels uit haar hoofd kende. De telefoon ging 2x over voordat er werd opgenomen. Een beetje een norse mannenstem nam op. Elisabeth merkte dat het de stem moest zijn van Robert’s vader. ‘Met Elisabeth. Is Robert er ook?’ Ze hoorde een gemompel door de telefoon. Niet veel later hoorde ze de stem van Robert door de telefoon. ‘Met Robert.’ ‘Met Elisabeth..’ Ze wachtte even en zei toen: ‘Ik vroeg me af wanneer we zouden gaan oefenen voor de wedstrijd.’ Als Robert er nu onderuit zou proberen te komen dan wist ze in ieder geval dat hij er niet 100 procent voor wilde gaan, maar in tegendeel hij antwoordde erg spontaan. ‘Nou ik denk dat het bij jou wat lastig gaat denk je ook niet? Aangezien je ouders me nou niet echt mogen.’ Elisabeth lachte. ‘Nou zolang mijn ouders niet thuis zijn kan het hoor.’ ‘Mijn ouders zijn vanavond niet thuis.’vervolgde Robert zijn verhaal. ‘Je kan naar mij toe komen als je wilt.’ ‘Is goed. Ik vertel mijn ouders wel dat ik ga oefenen voor de danswedstrijd, maar natuurlijk niet bij jou.’ ‘Oke, ben je dan over een half uurtje bij mij?’ ‘Ja is goed.’ Elisabeth hing tevreden de telefoon op. Ze keek om en zag dat de deur open stond. Ze liep er heen en keek of er iemand op de gang was. Ze wist zeker dat ze de deur achter zich had dicht gedaan. Elisabeth haalde haar schouders op en liep de gang op. Ze ging naar beneden en ze vond haar ouders in de zitkamer.
‘Vader, moeder, ik ga zometeen oefenen voor de danswedstrijd.’ Haar vader reageerde niet, maar haar moeder wel. ‘Veel plezier lieverd en tot vanavond.’ ‘Tot vanavond moeder.’ Elisabeth liep de deur uit en ging op weg naar Robert’s huis. Toen Elisabeth bij Robert’s huis aankwam belde ze aan. Zijn vader deed open. ‘Wat moet je?’ Elisabeth raakte al haar woorden kwijt. Ze wilde wel wat zeggen, maar er kwam niks uit haar keel. Ze schraapte haar keel en probeerde wat te zeggen, maar de deur werd voor haar neus dichtgegooid. Elisabeth zakte door haar knieën en ging op de stoep zitten. Tranen stroomden over haar wangen. Haar vermoeden was juist, Robert’s vader mocht haar echt niet. Ze keek naar boven. Ze zag dat er licht brandde op een kamer. Ze kon zich herinneren dat daar Robert’s kamer moest zitten. Ze keek om zich heen. Er lagen een paar kiezelsteentjes op de grond die zo pakte. Elisabeth stond op en probeerde een kiezelsteentje tegen Robert’s raam aan te gooien, maar ze miste. Toen ze het laatste steentje gooide ketste het gelukkig tegen het raam aan. Niet veel later stak Robert zijn hoofd uit het raam. Hij zag Elisabeth en riep: ‘Je kunt ook wel aanbellen hoor.’ Nog een beetje overstuur riep Elisabeth terug: ‘Ik leg het je zo wel uit als je naar beneden komt.’ Robert verdween uit het zicht.
Niet veel later kwam Robert naar buiten gelopen. Robert liep naar Elisabeth toe en hij sloeg een arm om Elisabeth’s schouders heen. ‘Nou vertel eens waarom je niet gewoon kon aanbellen.’ Elisabeth vertelde hoe ze had aangebeld en hoe Robert’s vader had gereageerd en de deur had dicht gesmeten. Robert’s gezicht verstarde. Zo kende hij zijn vader absoluut niet. Hij wilde wat zeggen om Elisabeth gerust te stellen, maar hij kon eigenlijk niets zinnigs verzinnen. Elisabeth keek hem aan met betraande ogen, maar Robert zag gelukkig ook een klein glimlachje. Robert stond op en hielp ook Elisabeth omhoog. ‘Mijn ouders gaan over ongeveer een uur weg en die missen me nu echt even niet.’ Elisabeth glimlachte. ‘Laten we dan eerst nog maar even een rondje gaan lopen.’ Robert knikte. ‘Is goed.’ Eenmaal een paar straten verder zag Elisabeth de dansschool liggen. Ze wist dat de dansschool ’s avonds open was en toen ze wat dichterbij kwamen zag ze dat er inderdaad nog licht brandde. Ineens kreeg Elisabeth een idee. ‘Laten we vragen of we in de dansschool mogen oefenen.’ Nog voordat Robert de tijd kreeg om te antwoorden, pakte Elisabeth hem bij zijn arm beet en trok hem de dansschool binnen. Elisabeth liep naar de balie toe om te vragen of er nog een zaal vrij was. Ondertussen keek Robert rond. Het was een prachtige dansschool met een donker houten vloer en bordeaux rode muren. Op het plafond waren prachtige tekeningen van dansparen geschilderd. Elisabeth kwam vrolijk aangelopen. ‘Zaal 3 is vrij en daar kunnen we de hele avond oefenen als we willen.’ ‘Dat is mooi.’ Robert liep achter Elisabeth aan. Ze duwde een glazen klapdeur open. Robert zag op een goud bordje dat naast de deur hing ‘zaal 3’ staan. Toen Robert de zaal in liep had Elisabeth de stereo al aangezet. Ze pakte net een stapeltje CD’s en zocht een geschikte CD uit. Toen ze die had gevonden stopte ze hem in de stereo. ‘Ik ga me even omkleden.’ Elisabeth pakte haar tas op een liep naar de kleedkamer toe. Robert besefte dat hij geen danskleding had meegenomen. Hij trok zijn trui uit, want hij had daaronder toch nog een strak wit hemd aan. Hij trapte zijn schoenen uit. Robert haalde zijn schouders op. Ach zo kon hij ook wel dansen.
Niet veel later kwam Elisabeth uit de kleedkamer gelopen. Ze had witte balletschoentjes aan, een strakke zwarte legging en een lichtblauw hemdje aangetrokken. Robert floot op zijn vingers toen Elisabeth het kleedhokje uit kwam. Ze bloosde toen Robert floot. Robert zag dat Elisabeth nog wat in haar handen had. ‘Wat is dat?’ Elisabeth hield het omhoog. Robert’s mond viel open. ‘Dat meen je niet?’ ‘Ik ben bloed serieus.’ Ze gooide het ding naar Robert, wat een zwarte legging bleek te zijn. Robert liep met de legging naar de kleedkamer en kwam niet veel later de kleedkamer weer uit. Elisabeth viel bijna om van het lachen toen Robert met de legging aan naar buiten kwam gelopen. ‘Houd op met lachen of ik trek hem direct weer uit.’ Elisabeth trok haar gezicht in een plooi en zei: ‘Oke, oke ik houd al op.’ ‘Nou laten we dan maar beginnen hè?’ zei Elisabeth. Ze drukte de CD-speler aan. ‘Nou laat maar eens wat zien.’ Robert maakte een aantal break-dance passen en hij eindigde met een salto achterover. ‘Zo doe dat maar eens na.’ Elisabeth lachte. ‘Hallo, je zou me helpen met break-dancen.’ ‘Ach nu ik hier toch ben.’ Zei Robert lachend. Hij deed voor wat hij Elisabeth ging leren. Het was een soort pirouette, maar dan heel laag bij de grond. ‘Laten we daar maar mee beginnen. Dat moet wel lukken, omdat je toch al pirouettes kunt draaien.’ ‘Ik kan het proberen.’ Zei Elisabeth een beetje onzeker. Elisabeth maakte een pirouette en probeerde tegelijkertijd door haar benen te zakken. Toen ze bijna bij de grond was verloor ze haar evenwicht en viel ze om. Ze stond op en wreef pijnlijk over haar heup. ‘Zo makkelijk was het toch ook weer niet.’ Robert grijnsde. De rest van de avond oefende Elisabeth op break-dance passen wat haar steeds beter af ging. Tevreden liepen Robert en Elisabeth terug naar huis. Toen ze bij Robert’s huis aankwamen bleven ze stil staan. Robert gaf Elisabeth een kus op haar wang en Elisabeth reageerde hier op door Robert een kus op zijn mond terug te geven. Op datzelfde moment vloog de deur open. Robert’s vader stond met een rood aangelopen hoofd in de deur opening. Hij rende schreeuwend op Robert en Elisabeth af. ‘Jij vervelend rijkeluis kind! Scheer je weg!’ Nog voordat Robert of Elisabeth iets kon zeggen, pakte hij Robert bij zijn arm en sleurde hem het huis in. Elisabeth barstte in tranen uit en rende naar huis. Ze rende direct door naar haar kamer. Niet veel later werd er op haar deur geklopt. Elisabeth keek naar de deur wie er binnen kwam. Haar moeder kwam binnen gelopen en ging op het randje van Elisabeth’s bed zitten. Ze streelde door het haar van Elisabeth. ‘Wat is er gebeurd?’ Elisabeth schudde haar hoofd. Ze kon hier niet met haar moeder over praten. Dan zou ze er achter komen dat ze naar Robert was geweest. Ze omhelsde haar moeder en fluisterde in haar oor: ‘Het is niks, het komt wel weer goed. Echt waar.’

‘Waar sloeg dat nou weer op!’ schreeuwde Robert toen zijn vader de deur achter zich dicht trok. ‘Dat zal ik je eens vertellen. Die rijkeluis meid verpest je helemaal als jongen.’ Ze heeft slechte invloed op je. Je wordt een zacht gekookt eitje!’ ‘Wat?’ ‘Je hoort me wel! Door die meid ben je gaan dansen! Dat is toch niks voor een jongen!’ ‘Ik ben niet door haar gaan dansen. Ik dans al 6 jaar!’ ‘Nonsens je moeder je moeder betaald al 6 jaar lang geld aan de basketbalvereniging.’ Robert’s mond viel open. ‘De basketbalvereniging?’stamelde hij. Plotseling was het doodstil. Noch Robert, noch zijn vader wist iets te zeggen. Het enige geluid kwam van de hakken van Robert’s moeder die van niets wetend de trap af kwam gelopen. Ze keek haar man en zoon aan die boos en tegelijkertijd verbaasd tegenover elkaar stonden. Ze zag vuur branden in de ogen van haar man en haar zoon stond met een legging in zijn hand net zo boos terug te kijken. Ze slikte. Ze wist dondersgoed waar dit over ging, ook al had ze geen woord van het gesprek op gevangen. Ineens begon Robert’s vader te schreeuwen. Erg veel verstond Robert er niet van, omdat zijn moeder er net zo hard tegen in schreeuwde. ‘Laat maar!’ Schreeuwde Robert’s vader toen hij de buitendeur met een klap achter zich dicht liet vallen. Robert’s moeder ging op de trap zitten. Robert liep naar haar toe en ging naast haar zitten. ‘Waarom heb je pap nooit verteld dat het geld werd gebruikt voor breakdancen?’ vroeg Robert niet begrijpend. ‘Je vader zou het niet begrijpen dat een jongen zou willen leren dansen.’ Ze stopte even met praten. ‘En jij.’ Ze zuchtte. ‘Jij wilde zo graag leren dansen dat ik je onmogelijk kon vertellen dat het niet mocht.’ ‘Daarom heb ik gezegd dat je op basketbal ging.’ Robert staarde in het niets. Er was hem vandaag zoveel te horen gekregen dat hij niet wist. ‘Hoe kan het eigenlijk dat hij er nooit is achter gekomen dat ik danste en niet basketbalde?’ Er kwam een flauwe glimlacht op het gezicht van zijn moeder. Vervolgens haalde ze haar schouders op en schudde haar hoofd. ‘Ik heb geen flauw idee.’ ‘Ik weet het echt niet.’

Elisabeth’s moeder keek haar dochter aan. Ze wist nu zeker te zien wat ze al die tijd al dacht. Ze zuchtte zachtjes. ‘Hoe vind je het om morgen samen naar Brussel te gaan?’ ‘Gewoon wij tweetjes, lekker winkelen.’ Elisabeth begon te glunderen. ‘Dat lijkt me geweldig!’
De volgende ochtend hielpen de butlers Elisabeth en haar moeder in hun jassen. Elisabeth was blij dat ze haar moeder had weten over te halen om met de sneltrein te gaan en niet gebracht te worden door een limousine. Alle luxe die haar haar hele leven gelukkig had gemaakt, had gisteren haar leven verwoest. Ze stapte met haar moeder in de bus en liet de strippenkaart afstempelen. Ze moesten eerst een klein stukje met de bus om vervolgens met de sneltrein naar Brussel te gaan. Eenmaal in Brussel keek Elisabeth haar ogen uit. Ze kon niet geloven dat dit pas haar eerste keer in Brussel was. Haar moeder had altijd met zoveel lof over Brussel gesproken dat ze had verwacht dat ze er wel vaker heen zouden gaan. Ze liepen een klein sieradenwinkeltje binnen. Elisabeth zag de perfecte broche voor haar moeder liggen. Ze wilde haar moeder roepen, maar ze bedacht dat het leuker was om het zelf te kopen en aan haar moeder te geven als een bedankje voor het dagje Brussel. Ze liet de broche inpakken in een zilveren doosje met een lichtblauw lint eromheen. Ze stopte het in haar zak en liep naar haar moeder toe. Elisabeth liep met haar moeder de winkel uit en ze liepen over de boulevard. Halverwege sloegen ze een steegje in. Aan het einde stond er een oude poort die geheel begroeid was met klimop. Voor de poort stonden allemaal rozenstruikjes. ‘Wat een prachtig stukje van Brussel.’ Elisabeth bekeek alles aandacht. Bijna alle muren waren begroeid en dat gaf een sprookjesachtig gevoel.
‘Zie je de poort?’ Elisabeth’s moeder wees naar de poort aan het einde van de steeg. Elisabeth knikte
‘Daar heb ik je vader voor het eerst ontmoet.’ Elisabeth’s mond zakte open. ‘Pardon.’ Zei ze. Dit had ze niet verwacht. ‘Ik dacht dat jullie elkaar in Frankrijk hadden ontmoet. Jullie komen tenslotte beide uit Frankrijk.’ Haar moeder glimlachte. ‘Ik zal het je vertellen, maar wel tijdens een lekker etentje.’ Ze liepen samen terug naar de boulevard en liepen een klein restaurantje binnen. Ze gingen in een rustig hoekje zitten. Ze pakte beide een menukaart en bekeken de gerechten. Ze bestelden beide als voorgerecht een warme geitenkaas salade en als hoofdgerecht namen ze beide de entrecote. Toen de serveerster weg liep met de bestellingen zei ze: ‘Je vraagt je nu natuurlijk af waarom we elkaar in België hebben ontmoet en niet in Frankrijk.’ Ongemerkt begon ze in het Frans te praten en Elisabeth had er geen moeite mee. Elisabeth knikte als bevestiging op haar moeders zin. ‘Ik was 17 jaar oud en was ontzettend verliefd.’ Elisabeth glimlachte. ‘Alleen was het probleem dat mijn ouders er niet zo blij mee waren. De jongen was buitenlands en nogal eigenwijs. Hij was eigenlijk al het tegenovergestelde van wat mijn ouders wilde.’ Elisabeth kreeg een steek in haar buik. Ze had ongeveer een idee waar dit naar toe ging. ‘Ik kreeg ruzie met mijn ouders en ben van huis weggelopen. Ik heb toen voor het eerst met de trein gereisd. Ik wilde eigenlijk naar mijn opa en oma, maar ik nam de verkeerde trein en kwam in Brussel terecht.’ Elisabeth’s moeder ging op een serieuze toon verder. ‘Ik was hopeloos verdwaald, omdat ik nog nooit in Brussel was geweest. Ik ben na een paar uur ronddwalen in de steeg terechtgekomen en ben onder de boog gaan zitten. Ik heb geen idee hoe lang ik er heb gezeten, maar op een gegeven moment kwam er een jongen, je vader dus, aangelopen en vroeg of ik een kamer in een hotel nodig had. Ik heb geen idee hoe hij wist dat ik er alleen was, maar dat doet er niet zoveel toe. Hij nam me mee naar een bed & breakfast wat later van zijn ouders bleek te zijn.’ Elisabeth’s moeder haalde even adem, maar praatte vervolgens weer aan één stuk door. ‘Hij heeft de kamer voor me betaald en de volgende dag hebben we uren gewandeld en gepraat. We hebben trouwens ook elkaar toen die dag ook voor het eerst gekust, ook onder de boog.’ Elisabeth zag dat er blosjes op haar moeders wangen verschenen. ‘Na een paar dagen kreeg ik heimwee en ben ik terug naar huis gegaan. Mijn moeder was ontzettend verdrietig en ik kon er niet goed tegen haar zo te zien. Ik heb het met mijn vriendje uitgemaakt, zodat mijn ouders blijer werden. Ik heb je vader daarna een aantal keer over laten komen naar Frankrijk en ik heb mijn ouders wijs gemaakt dat hij een stuk rijker was dan dat hij eigenlijk was.’ Het bleef stil toen de serveerster de voorgerechten op tafel zette. ‘Dank u wel.’ Elisabeth begon zwijgzaam te eten. Ze keek haar moeder aan met een blik alsof ze wilde zeggen: Ga alsjeblieft verder met het verhaal. Haar moeder begreep haar en praatte verder. ‘Mijn ouders zijn er nooit achtergekomen, waarom weet ik eigenlijk niet. Je snapt waarschijnlijk waar dit heen gaat.’ ‘Wat ik in jouw leven zag Elisabeth met Robert, deed mij veel pijn door mijn verleden. Ik wilde je geen pijn doen, daarom…’ Het bleef stil. ‘Daarom heb ik geprobeerd om jou en Robbert van elkaar vandaan te houden.’ De tranen sprongen in Elisabeth’s ogen. Ze staarden een aantal seconde naar haar bord. Toen ze op keek zag ze dat haar moeder huilde. Ze pakte haar moeders handen vast en zo zaten ze zeker tien minuten. ‘Lieverd.’ Elisabeth’s moeder keek haar dochter aan. ‘Ik hoop.’ ‘Ik hoop dat je ontzettend gelukkig wordt met Robbert.’ Elisabeth probeerde te glimlachen. Ze was blij dat haar moeder van gedachte veranderd was. Er was alleen één ding dat ze nog niet begreep. ‘Mam.’ Ze zag dat haar moeder opkeek. ‘Ik snap dat jij moeite hebt gehad met de relatie, maar waarom heeft vader er zo’n moeite mee?’ Haar moeder zweeg. Elisabeth zag een traan uit haar oog rollen. ‘Je vader heeft het lange tijd moeilijk gehad doordat mijn ouders zo dwars zaten met mijn eerste vriendje. Hij heeft het mijn ouders eigenlijk nooit vergeven, alleen kan hij er niks over zeggen, omdat mijn ouders nooit hebben geweten dat ook hij niet rijk is geweest.’ Elisabeth staarde naar haar haar eten. Al haar eetlust was verdwenen. Ze wilde dat ze dit allemaal veel eerder had geweten en dat er nooit problemen waren gemaakt van het feit dat ze met Robbert uit ging. Elisabeth keek op en keek recht in de ogen van haar moeder. ‘Dus het is nu goed dat ik met Robbert uit ga?’ Haar moeder knikte. ‘Wat mij betreft wel.’ Elisabeth voelde een gelukkig gevoel van binnen. Ze aten beide hun eten op en haar moeder rekende aan het einde af. Samen liepen ze met zonsondergang terug richting het treinstation. Toen ze er bijna waren bedacht Elisabeth dat ze nog steeds de broche in haar zak had zitten. Ze pakte hem uit haar zak, gaf haar moeder een kus op haar wang, die van verbaasdheid stil bleef staan, en gaf de broche aan haar. ‘Omdat je zo’n lieve moeder bent.’ Zei Elisabeth erbij met een glimlach. Haar moeder pakte de broche uit. ‘Hij is prachtig.’ Ze omhelsde haar dochter. Ze deed het doosje voorzichtig dicht en deed hem zorgvuldig terugingepakt in haar tas. Ze sloeg haar arm om haar dochter heen en zo gingen ze met de trein en vervolgens de bus terug naar huis.

Elisabeth rekte zich uit. Ze had heerlijk geslapen, na een heerlijke dag Brussel. Ze kreeg een glimlach op haar gezicht toen ze bedacht dat ze nu veel makkelijker met Robbert kon omgaan. Elisabeth deed de gordijnen een stukje open. Een zonnestraal verlichtte haar kamer. Ze duwde haar raam open en voelde een heerlijk briesje haar kamer binnen komen. Ze stelde vast dat het heerlijk weer buiten was en ze pakte een wit zomerjurkje uit haar kast. Daarna trok ze haar schoenenkast open en ze pakte er een paar witte naaldhakken uit die perfect bij de jurk paste. Elisabeth liep de houtentrap af naar de eetkamer. Klik klak, klik klak. Normaal irriteerde ze zich aan het geluid van haar hakken op de trap, maar vandaag kon het haar helemaal niets schelen. Ze hoorde de deurbel gaan en ze zag dat Martin de deur open deed. Ze zag dat Lucas in de deur opening stond. Klik klak. Het geluid irriteerde haar weer. Weg fijn gevoel. Ze bleef staan toen ze haar naam hoorde. Ze draaide zich om en rende de trap weer op. Klik klak, klik klak. Daar was dat hoogst irritante geluid weer. Ze hoorde de butler weglopen. Waarschijnlijk om haar te zoeken. Ze hoorde dat de butler ineens haar naam riep. Nu moest ze wel komen. Elisabeth trok vlug haar hakken uit, zodat ze het geluid niet weer hoefde aan te horen. Terwijl ze naar beneden liep riep ze: ‘Ik ben hier Martin.’ De butler kwam de hoek om gelopen. ‘Ah daar was je dus. De heer Lucas is voor je aan de deur.’ Elisabeth liep met een kleine zucht naar de deur toe. ‘Hallo Lucas.’ Ze schrok een beetje toen ze zag dat Lucas een picknickmand in zijn handen had.
‘Hallo Elisabeth.’ Het klonk een beetje dromerig. ‘Het is een mooie dag vind je niet?’ Nog voordat Elisabeth kon antwoorden praatte hij al weer door. ‘Heb je soms zin om mee te gaan picknicken?’ Elisabeth deed haar mond open, maar haar vader die net de hal binnen was gekomen zei: ‘Natuurlijk, ze voelt zich vereerd.’ Elisabeth draaide zich met een ruk om. Ze keek haar vader woedend aan. Ze wilde van alles schreeuwen, maar ze durfde niet. Het was tenslotte haar vader en Lucas stond er ook nog. Ze draaide zich weer om en keek lieflijk naar Lucas. ‘Sorry ik heb al andere plannen.’ Ze zag dat Lucas gezicht verstarde. ‘Maar die zegt ze graag af.’ Voegde haar vader er aan toe. Elisabeth zag dat Lucas begon te glunderen en toen ze om keek, keek haar vader net zo. Waarom deed haar vader dit? En belangrijker: Hoe kwam ze hier onderuit. ‘Het spijt me echt Lucas, maar het is belangrijk en’ Ze keek naar haar voeten. ‘Ik heb geen schoenen aan. Lucas begon te lachen alsof Elisabeth een eerste grap had gemaakt. ‘Maar ik wacht met smart op je hoor. Doe maar rustig aan. Ik zie je zo wel.’ Elisabeth deed met een lieve glimlach de deur dicht. Zodra hij dicht was, draaide ze zich boos om naar haar vader. ‘Waar sloeg dat op?’ Het was eruit voor ze er erg in had. Haar vader bleef heel rustig en zei: ‘Nou het is toch overduidelijk dat je hem leuk vind.’ ‘Argh!’ Elisabeth stormde de trap op. Ze pakte haar hakken en trok ze vlug aan. Ze rende de trap weer af, deed vlug haar haar goed en deed de deur open. Ze liep vlug naar buiten. ‘Laten we maar gaan.’ Ze liep eigenlijk tegen haar zin met Lucas mee, maar ze kon hem nu ook niet meer afwijzen. Ze kwamen bij het park aan. Lucas legde een kleed neer. Elisabeth ging erop zitten en keek gefascineerd naar een paar kleine kinderen die elkaar achter na renden. ‘Watt?’ Elisabeth had geen idee wat Lucas had gezegd. Ze zag dat Lucas lachte.
‘Laat maar zitten. Zo belangrijk was het niet.’ Elisabeth glimlachte snel naar hem en ze keek weer naar de kinderen. Elisabeth droomde een beetje weg. Ze verbeelde zich dat ze zelf één van de meisjes was die achter elkaar aan renden. Ze kon zich niet herinneren dat ze zelf vroeger zo had rondgerend. Waarschijnlijk mocht dat niet. Ze kon zich eigenlijk alleen herinneren dat ze op de veranda speelde, alleen. Het liefst had ze…
‘Wat moet dat!’ Elisabeth keek om. Ze zag dat Lucas een blauw oog had. Ze keek opzij om te kijken wie het geweest was. Het was Robert. Zijn neus bloedde hevig. Beide jongens vlogen elkaar aan en gaven elkaar een paar rake klappen. Elisabeth sprong op. ‘Houd op!’ Ze sprong tussen de 2 jongens in om ze tegen te houden, maar toen ze tussen de jongens in stond voelde ze een harde dreun in haar gezicht en voor ze het wist lag ze op de grond.
Haar hoofd bonkte. Ze hoorde vaag geluid, maar ze kon niet onderscheiden wat het nou precies was. Ze probeerde haar ogen te openen maar het lukte niet echt. Ze zag een klein streepje licht en ze begon langzaam de stemmen te onderscheiden. Ze hoorde een paniekerige stem van haar moeder en 2 ruziënde stemmen. Waarschijnlijk van Lucas en Robert.
‘Houd maar op. Het is allemaal jouw schuld.’ ‘Mijn? Mijn schuld? Wat nou mijn schuld? Jij hebt haar die klap verkocht!’ Een dichtslaande deur en een hoop geschreeuw. Elisabeth deed haar ogen weer dicht. Wat was er in vredesnaam gebeurd? Allerlei beelden flitste voor haar ogen. Lucas sloeg Robert een bloedneus. ‘Houd op! Houd op!’
Elisabeth schreeuwde het uit. ‘Lieverd wat is er.’ Elisabeth’s moeder zat aan haar bed en wreef over Elisabeth’s arm. Het zweet brak Elisabeth uit.
Robert gaf Lucas een klap in zijn gezicht. Elisabeth sprong er tussen. Ze voelde een harde duw.
Elisabeth begon te hyperventileren. ‘Iemand haal een dokter.’ Elisabeth’s moeder was al opgesprongen. Lucas rende de gang op. Robert wilde achter hem aan rennen, maar Elisabeth’s moeder pakte zijn pols beet.
‘Ik denk dat jij beter even bij Elisabeth kunt blijven.’ Robert keek Elisabeth’s moeder verbaasd aan. Elisabeth’s moeder gaf een knikje naar Robert.
Robert ging naast Elisabeth’s bed zitten. Hij pakte haar hand beet. Hij voelde hoe Elisabeth’s lichaam schokte. Hij trok zijn hand terug. Lucas kwam met de dokter binnen rennen. De dokter controleerde Elisabeth’s hardslag.. Hij draaide aan wat knoppen die via een infuus in contact stonden met Elisabeth. Robert zag dat Elisabeth’s ademhaling stabiliseerde. Hij haalde opgelucht adem. De dokter keek Robert, Lucas en Elisabeth’s moeder één voor één aan. Hij knikte daar naar Elisabeth’s moeder. ‘Blijft u maar even bij u dochter. Ik wil graag die jongens, hij knikte naar Lucas en Robert, even spreken.’
De dokter liep de kamer uit en Robert en Lucas volgde. Hij sloeg aan het einde van de gang rechtsaf en liep een trap af. Helemaal aan het einde van die gang ging hij een kamertje in. Op de deur hing een klein gouden bordje met het opschrift: dr. Jansen. Lucas en Robert liepen ook het kamertje in. Het rook er een beetje muf, net als in de rest van het ziekenhuis.
‘Ga zitten heren.’ De stem van dr. Jansen klonk serieus. Hij was zelf achter het bureau gaan zitten. Robert en Lucas gingen op de stoelen zitten die aan de andere kant van het bureau stonden.
‘Zo.’ Dr. Jansen sloeg zijn handen over elkaar. ‘Ik wil graag van jullie beide horen wat er gebeurd is.’ Het bleef stil. Dr. Jansen zuchtte zachtjes. Hij keek naar Lucas. ‘Jongeman begin jij maar met je verhaal.’ ‘Ik was gezellig met Elisabeth aan het picknicken toen hij.’ Hij maakte een knikkend gebaar naar Robert. ‘aankwam. Hij begon op me in te slaan, ook al heb ik geen flauw idee waarom.’ Robert wilde er tegen in gaan, maar dr. Jansen stak ze hand op dat hij in nog even zijn mond moest houden. ‘Hmm oke.’ Dr. Jansen maakte een paar aantekeningen keek toen Robert. ‘Vertel jij je verhaal maar.’ ‘Ik liep wat door het park, want haar vader vertelde me dat ze daar ergens moest zijn. Ik zag haar samen met Lucas zitten. Ik vroeg wat hij bij Elisabeth deed en ineens kreeg ik een mep in mijn gezicht.’ Dr. Jansen leek niet verrast door de twee verschillende verhalen. ‘We zullen aan Elisabeth moeten vragen wie van jullie twee gelijk heeft, want hier kan ik niet veel mee.’ Het was heel even stil en toen zei hij: ‘Blijven jullie maar even hier. Ik ga naar Elisabeth om te vragen wat er is gebeurd.’ Dr. Jansen liep het kamertje uit en ging naar de kamer van Elisabeth toe. Hij zag dat Elisabeth’s moeder bij haar zat. ‘Mevrouw, zou ik Elisabeth even één minuutje kunnen spreken?’ ‘Natuurlijk.’ Elisabeth’s moeder stond op en liep weg. De dokter ging op een stoel naast Elisabeth’s bed zitten. ‘Elisabeth, ik heb van Lucas en Robert beide een totaal verschillend verhaal gehoord van wat er gebeurd is.’ Hij vertelde wat Robert en Lucas hadden verteld. ‘Ik vroeg me af of jij me kon vertellen wie er gelijk heeft. Elisabeth twijfelde. Ze had eigenlijk geen idee wat er nou precies gebeurd was. Ze hoopte dat het verhaal van Robert klopte. Moest ze maar gewoon vertellen dat Robert gelijk had?
Elisabeth haalde haar schouders op. ‘Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee.’ De dokter zuchtte. ‘Tja dan kom ik er zo ook niet veel verder mee. Heb je enig idee wat er eerder waar zou kunnen zijn.’
Elisabeth schudde haar hoofd. ‘Ik kan me van geen van beide voorstellen dat ze elkaar zomaar een dreun zouden geven.’ Elisabeth probeerde te herinneren of ze niet iets had gehoord wat haar kon helpen. Ze slaakte een diepe zucht.
‘Ik kan me alleen maar herinneren dat ze al aan het vechten waren. Ik was te diep in gedachte verzonken. Ik heb geen idee wie is begonnen met vechten.’ Elisabeth begon zachtjes te huilen. Waarom konden die twee niet gewoon normaal met elkaar omgaan? En wie was er zo over zijn toeren geraakt om de ander te gaan slaan? En wie had haar een dreun verkocht? Was dat expres gegaan of per ongeluk?
Elisabeth keek de dokter met betraande ogen aan. ‘Zou ik Robert misschien even mogen spreken? En daarna Lucas?’ De dokter knikte. ‘Wacht hier maar even, ik haal ze wel.’ Elisabeth hoopte vurig dat ze beide het echte verhaal zouden vertellen, nu de ander er niet bij was.
De deur ging voorzichtig open en Robert kwam binnen gelopen. Hij ging op de rand van het bed zitten en pakte Elisabeth’s hand beet. ‘Kun je me alsjeblieft vertellen wat er gebeurd is?’ Elisabeth staarde naar het bed. Ze voelde haar ogen prikken.
Robert tilde Elisabeth’s kin op. Hij zag dat ze huilde. Robert knikte. ‘Ik zal vertellen wat er gebeurd is.’ Elisabeth liet een flauw glimlachje zien.
‘Ik ben naar je huis gegaan om te kijken of je thuis was. Toen ik daar aan kwam vertelde je moeder dat je net weg was, naar het park toe. Ik zag je met Lucas zitten en liep naar jullie toe. En toen.’ Het bleef angstvallig stil. Elisabeth zag hoe Robert’s gezicht verstarde. Ze had zo’n gevoel wat er ging komen en ze was er niet blij mee.
‘Ik kon me niet beheersen. Ik, ik wilde het niet, maar ik was jaloers. Toen heb ik Lucas geslagen.’ De tranen stroomde uit Elisabeth’s ogen. Ze keek op. ‘Ik ben blij dat je het hebt gezegd.’ Ze omhelsde Robert en legde haar hoofd op zijn schouder. Een paar minuten bleven ze zo zitten. Robert was de gene geweest die was begonnen, maar toch was ze niet boos op hem. Eigenlijk helemaal niet. Waarom toch? Elisabeth keek op. ‘Robert?’ Ze zag dat hij haar aan keek. ‘We moeten nog oefenen voor de danswedstrijd.’ Robert moest alles eerst even tot hem door laten dringen. Elisabeth was op serieuze toon begonnen. Toen alles tot hem doordrong moest hij lachen. Ook Elisabeth begon te lachen. Er werd op de deur geklopt en dokter Jansen kwam binnen gelopen. Hij zag Elisabeth en Robert lachen. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. ‘Robert, kan ik Elisabeth nog even spreken?’ ‘Ja natuurlijk.’ Robert gaf Elisabeth een kus op der wang en hij liep de kamer uit. ‘Ik neem aan dat het verhaal van Robert klopte?’ Dokter Jansen keek Elisabeth aan. Elisabeth schudde haar hoofd. ‘Eigenlijk niet. Eigenlijk klopt het verhaal van Lucas.’ Dr. Jansen keek verwart van Elisabeth naar de deur. ‘Waarom?’ Het bleef even stil. ‘Waarom zat je dan net zo gezellig met hem?’ Elisabeth haalde niet wetend haar schouders op. ‘Ik weet het eigenlijk niet. Misschien vergeef ik mensen wel snel.’ Ze glimlachte naar de dokter. De dokter gaf een knikje naar Elisabeth. ‘Is alles goed?’ Elisabeth knikte. ‘Alles is goed.’ De volgende dag mocht Elisabeth het ziekenhuis al weer verlaten. Ze had alleen nog wat hoofdpijn, maar daarvoor slikte ze aspirine. Ze stapte de auto in en ze reed samen met haar moeder naar huis. Elisabeth praatte de hele weg met haar moeder, over van alles en nog wat. Vlak voordat ze thuis waren begon haar moeder ineens over een totaal ander onderwerp, Robert. ‘Hoe gaat het eigenlijk tussen jullie?’ Elisabeth was verast door de vraag. Ze wist dat haar moeder het nu niet meer erg vond, maar dat ze het zo interessant vond? ‘Eh goed.’ Elisabeth bloosde. ‘Vanwaar de interesse?’ Elisabeth keek haar moeder aan. ‘Gewoon.’ Met die woorden stapte haar moeder uit. Elisabeth stapte nog steeds een beetje verbaasd van de vraag de auto uit. Haar moeder opende de deuren Elisabeth liep haar moeder achterna het huis in. Het was pikkedonker en toen het licht aan sprong stond Robert voor haar met een gigantische bos met rode rozen. Hij gaf haar een dikke zoen op haar wang en gaf de rozen aan haar. ‘Dankje wel’. Ze was verrast om Robert in haar eigen huis aan te treffen. Ze zag haar moeder glimlachen. Vandaar de vraag dacht ze. Ze had dit vast allemaal gepland. Ze liepen met z’n drieën naar de zit kamer, waar al drinken en koekjes klaar stonden. Toen ze zo’n 10 minuten hadden zitten kletsen kwam Elisabeth met het idee om even te gaan oefenen voor de danswedstrijd. De wedstrijd was tenslotte al over een halve week. Robert vond het een goed idee en samen liepen ze de kamer uit. Elisabeth duwde brede deuren open, die Robert nog herkende van zijn eerste bezoek. Hij was nooit echt in de kamer geweest, maar hij was erg benieuwd wat voor kamer het was. Het bleek een danszaal te zijn. Op alle muren hingen spiegels die van de grond tot het plafond liepen. Op het plafond waren prachtige tekeningen geschilderd en er lag een mahonie houten vloer. Elisabeth liep naar een grote kast toe en schoof de deuren open. Achter de deuren zat een enorme stereo installatie. Robert keek zijn ogen uit. Dit was de perfecte locatie om te oefenen. Elisabeth drukte de stereo en hun dansnummer vulde de kamer. Elisabeth trok haar spitzen aan en ze maakte een aantal pirouetten tot ze naast Robert stond. Robert verbaasde zich er nog altijd over, hij snapte niet dat Elisabeth zo netjes een pirouette kon maken. Robert draaide om Elisabeth heen en ze begonnen hun dans te oefenen. Na een uurtje namen ze pauze. De dans ging steeds beter (op een paar keer vallen na dan). Elisabeth en Robert liepen de zaal uit. Tot hun grote verbazing was het al 6 uur en Robert moest hoog nodig naar huis. Robert gaf Elisabeth een kus en verliet het huis. Robert had eigenlijk helemaal geen zin om naar huis te gaan. Het zou toch wel weer ruzie worden tussen hem en zijn vader. Dat gebeurde de laatste tijd bijna iedere dag. Het ging eigenlijk altijd om onzinnige dingen. Meestal over hem en Elisabeth. Z’n moeder was wel een keer met z’n vader er over gaan praten, maar z’n vader had er niet veel van aangetrokken. Robert duwde de deur open en hoorde dat het alweer raak was. Zijn moeder stond te schreeuwen tegen zijn vader. Hij wist precies waar het over ging, waar het altijd over ging. Over hem, Elisabeth en de danswedstrijd. ‘Laat die jongen toch. Wat maakt het uit dat hij niet van dezelfde dingen als jou houd?’ Robert’s vader stormde woedend de trap op. Robert begon ineens uit het niets te schreeuwen. ‘Kunnen jullie nou helemaal nooit meer met elkaar omgaan zonder ruzie te maken over mij?’ Robert zag vanuit zijn ooghoek dat zijn vader bovenaan de trap bleef staan. ‘Ik kan zelf wel beslissen wat ik wil en wat goed voor me is. Als ouders zouden jullie trots op me moeten zijn dat ik dingen doe die ik leuk vind en die goed voor me zijn.’ Robert liep de trap op, langs zijn vader heen en hij smeet zijn kamerdeur met een klap achter zich dicht. Hij liet zich op zijn bed vallen. Hij pakte zijn mobiel en legde hem vervolgens weer weg. Wat had het voor zin om het tegen Elisabeth te vertellen. Het had geen zin om haar hier zorgen over te laten maken, zo net voor de danswedstrijd. Robert zag vanuit zijn ooghoek dat de deur van zijn kamer open ging. Hij draaide zich op zijn zij zodat hij met zijn rug naar de deur lag. ‘Ga weg.’ Zei hij nogal onverstaanbaar. Hij hoorde geen voetstappen die weg liepen. Hij draaide zich zuchtend om. Hij zag zijn moeder met betraande ogen in de deuropening staan. Hij keek haar met verbaasde ogen aan. ‘Mam wat is er?’ Er kwam geen antwoord terug. Robert stond op en liep naar haar toe. ‘Mam?’ Zijn moeder begon te huilen. ‘Het is gewoon. Het gaat gewoon niet zo. Het is gewoon niet zo als het was.’ Robert had een vermoeden waar het over ging, maar hij hoopte dat het niet zo was. ‘Wat is er?’ vroeg hij wat twijfelend. ‘Ik heb ontzettende ruzie met je vader gehad.’ Robert knikte. Dat was niets nieuws om te horen. ‘Ik snap hem niet. Waarom kan jij niet gewoon dansen? Als jij dat nou leuk vind.’ Het bleef stil. ‘Zo is hij altijd geweest.’ Zei Robert. Zijn moeder knikte. ‘Ja ik weet het.’ Ze sloeg haar arm om Robert heen. Normaal had hij haar arm van zich afgeslagen, maar op dit moment maakte het hem helemaal niets uit. Robert keek zijn moeder aan. ‘Je komt toch wel kijken bij de dansuitvoering?’ Zijn moeder knikte. ‘Natuurlijk. Voor die tijd ga ik nog een keer met je vader praten of hij misschien niet mee wilt, maar ik kom in ieder geval.’ Robert glimlachte. ‘Dat is fijn om te horen.’ ’s Avonds was het aan tafel niet erg gezellig bij Robert. Er werd niet meer gesproken dan wanneer het echt nodig was. Robert prikte wat in zijn doperwtjes, maar hij at niet echt. Af en toe volgde hij met zijn ogen een doperwtje als het weer weg sprong. Zijn vader at gehaast en verliet de tafel al voordat de rest klaar was. Robert’s moeder staarde alleen maar voor zich uit. Ze had niet eens wat te eten opgeschept. Bij Elisabeth was het een stuk gezelliger. Haar moeder had al lang geaccepteerd dat ze mee deed aan de danswedstrijd en ook haar vader scheen het niet zo erg meer te vinden. Ze nam met haar moeder mondeling de danspassen door. Terwijl haar vader zat te eten en ondertussen de krant las. ‘Denk je dat ik hierna dan nog een draai moet doen?’ Ze zag haar moeder knikken en Elisabeth schreef het op een papiertje dat ze naast zich had liggen. ‘Nou ik denk dat ik zo ongeveer alles af heb.’ Elisabeth las het nog een keer door terwijl ze door at. Na het eten stopte Elisabeth al haar dansspullen in haar tas en pakte haar mobiel om belde Robert op. De telefoon was pas 1x overgegaan of er werd al opgenomen. ‘Hey lieverd.’ ‘Hey. Ik heb alle danspassen af hoor.’ Elisabeth klonk erg enthousiast. ‘Geweldig.’ Hoorde ze Robert aan de andere kant van de telefoon zeggen. ‘Zullen we morgen gelijk gaan oefenen? Want de wedstrijd is al over drie dagen.’ ‘Lijkt me perfect. Ik zie je morgen bij jou thuis.’ ‘Oke tot morgen.’ Elisabeth drukte haar mobiel uit. Nu ze erover na dacht dat de wedstrijd al over drie dagen was, werd ze er eigenlijk toch wel zenuwachtig van. Ze hadden goed geoefend, maar er waren veel betere dansers.